im. Krzysztofa Pendereckiego
III Międzynarodowy
Konkurs Wiolonczelowy

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

konkurs wiolonczelowy
im. Krzysztofa Pendereckiego
III Międzynarodowy
Konkurs Wiolonczelowy

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

im. Krzysztofa Pendereckiego
III Międzynarodowy
Konkurs Wiolonczelowy

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

Termin nadsyłania zgłoszeń mija 15 sierpnia 2018 r.

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

9–16 grudnia 2018 r., Kraków

previous arrow
next arrow
Slider

Jury

Zdzisław Łapiński (Polska) – przewodniczący jury

Naukę gry na wiolonczeli w wieku lat 7, kończąc z wyróżnieniem Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną (obecnie Akademię Muzyczną) w Krakowie, a następnie kontynuując studia w Yale University. W 2012 ukończył studia podyplomowe MBA Zarządzanie Szkoła Wyższą  w Uniwerystecie im.A.Mickiewicza w Poznaniu.

Laureat szeregu konkursów wiolonczelowych i kameralnych zarówno krajowych, jak i międzynarodowych – w Evian, Florencji, Poznaniu, Łodzi..

Jako solista i kameralista koncertował m.in. we Francji, Niemczech, Włoszech, Szwajcarii, Jugosławii, USA, Brazylii, Japonii, Libanie, Wietnamie i na Malcie.

W latach 1979-1981 był I wiolonczelistą orkiestry kameralnej „Capella Cracoviensis”.

W latach 1981-1989 był koncertmistrzem Orkiestry PRiTV w Krakowie. W latach 1989-2012 był koncertmistrzem Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach.

W 1992 roku założył Zespół Wiolonczel CANTABILE, którego jest kierownikiem artystycznym. Od 1997 roku jest także kierownikiem artystycznym Zespołu Kameralnego

Primo Allegro.

Od 1981 roku jest związany z Akademią Muzyczną w Krakowie, pełniąc obecnie funkcję Kierownika Katedry Wiolonczeli i Kontrabasu. Prowadzi kursy mistrzowskie w kraju i zagranicą a także zasiada w jury krajowych i międzynarodowych konkursów wiolonczelowych i kameralnych. Jest Profesorem Wizytującym w Central Conservatory of Music w Pekinie.

W latach 2008-2012 pełnił funkcję Prorektora ds Współpracy Międzynarodowej, a w latach 2012-2016 był Rektorem Akademii Muzycznej w Krakowie.

W latach 2012-2016 był Wiceprezydentem ABAM – the Association of Baltic Academies of Music.

Od 2016 roku jest członkiem Rady AEC – Association Européenne des Conservatoires, Académies de Musiques et Musikhochschulen.

Julius Berger (Niemcy)

Od ponad 40 lat światową scenę muzyki wiolonczelowej ozdabia kreacja artystyczna instrumentalisty z Augsburga. Po zrealizowaniu przez artystę drugiego nagrania Suit wiolonczelowych J.S. Bacha, niemiecki magazyn Frankfurter Allgemeine Zeitung określił go mianem „proroka wiolonczeli”.

Julius Berger muzyczny świat wzbogaca wielokierunkowo, jako: wykonawca, nauczyciel, badacz i myśliciel, który nie podąża utartymi ścieżkami. Kształcił się pod kierunkiem Fritza Kiskalta (Monachium), Antonia Janigro (Salsburg) oraz Zary Neslovej (Cincinnati).

Utrzymywał bliski kontakt z Mstisławem Rostropowiczem, u którego pobierał lekcje i wielokrotnie wspólnie koncertował. Najważniejsze impulsy do artystycznego rozwoju dała Bergerowi współpraca z Leonardem Bernsteinem, Olivierem Messiaenem, Sofią Gubaiduliną i Gidonem Kremerem, który zapraszał go wielokrotnie na Kammermusikfestival w Lockenhaus (Austria).

Julius Berger jest rozpoznawany na świecie zarówno jako solista, jak i kameralista, nagrał wiele albumów z muzyką poważną oraz wychował kilka pokoleń wiolonczelistów, którzy pracują obecnie jako profesorowie lub soliści w najlepszych orkiestrach (np.: w Leipziger Gewandhausorchester).

Julius Berger idąc za radą swojego nauczyciela i przyjaciela Mstisława Roztropowicza, szuka kontaktu z żyjącymi kompozytorami i promuje powstawanie nowych dzieł, co należy do jego największych zasług.

Ostatnie prawykonania, których dokonał to dzieła Sofii Gubaiduliny, Franghiza Ali-Zhadeha, Adriany Hölszky, Manuela Kerera, Krzysztofa Meyera, Wilhelma Killmayera, Johannesa X. Schachtnera, Markusa Schmitta, Giovanniego Bonato, Hong Jun Seo i innych.

Julius Berger miał również ogromny wkład w poszerzenie repertuaru literatury wiolonczelowej, poprzez odkrycie i nagranie dzieł Luigiego Boccheriniego i Leonarda Leo oraz muzyki starszej: utworów na wiolonczelę solo Gabrielego i Antonii.

Jest również redaktorem większości wydań powyższych utworów w wersji urtekstowej. Ostatnio Julius Berger oddaje się pracy badawczej poświęconej intelektualnemu tłu największych dzieł Bacha, Beethovena, Brahmsa i innych. W zainicjowanej przez siebie serii artykułów From the Idea to the Work na Uniwersytecie w Augsburgu rozwija tematykę języka, dźwięku i historycznych powiązań w dziełach z kanonu wykonawstwa.

Przez wiele lat Julius Berger był dyrektorem artystycznym festiwali w Eckelshausen (Niemcy) i Asiago (Włochy) oraz dyrektorem International Instrumental Competition Markneukirchen (Niemcy). Wiolonczelista odpoczynek znajduje podczas górskich wędrówek, jest także fotografem-pasjonatem i autorem wierszy. Julius Berger gra na wiolonczeli autorstwa Giovanni Battista Rogeri z 1723.

Jiwu Li (Chiny)

Li Jiwu pełni funkcję dziekana Wydziału Muzyki Orkiestrowej, profesora Konserwatorium Muzycznego w Szanghaju oraz wykładowcy Royal College of Music(FRAM). Za organizację Międzynarodowych Spotkań Kultywującym Utalentowanych Muzyków Smyczkowych, których jest pomysłodawcą otrzymał krajową nagrodę za szczególne osiągnięcia pedagogiczne Ministerstwa Edukacji. Został także uhonorowany nagrodą za wybitne osiągnięcia Towarzystwa Edukacyjnego Szanghaju. Ministerstwo Kultury przyznało mu także nagrodę oraz tytuł najlepszego nauczyciela Narodowego Konkursu Wiolonczelowego dla młodzieży. Wielu jego studentów zdobyło nagrody podczas narodowych oraz międzynarodowych  konkursów oraz zostało zwycięzcami konkursów wiolonczelowych organizowanych przez Ministerstwo Kultury.

Występował na wielu festiwalach, m.in. w USA, Australii, Kanadzie oraz Polsce. Był jurorem podczas Konkursu Wiolonczelowego Golden-Bell-Award Ensamble, Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym dla młodzieży organizowanym przez Ministerstwo Kultury, Konkursie Instrumentów Smyczkowych Taiwan Culture Cup w Tajwanie, Międzynarodowym Konkursie Krzysztofa Pendereckiego  oraz Międzynarodowym Festiwalu i Konkursie TCU University.

Jest absolwentem Konserwatorium Muzycznego w Szanghaju. Jest gościnnym profesorem w Royal College of Music, TCU University. Jest także profesorem Katedry Wiolonczeli w Shanghai Conservatory of Music.

Ivan Monighetti (Rosja/Szwajcaria)

Ivan Monighetti był ostatnim studentem Mścisława Rostropowicza w Konserwatorium Moskiewskim. Zdobywca najwyższych laurów w wielu międzynarodowych konkursach, m.in. w Międzynarodowym Konkursie im. P. Czajkowskiego w Moskwie. Od tamtej pory cieszy się wspaniałą karierą, w ramach której podróżuje po całej Europie, obydwóch Amerykach, Japonii i Korei. Jako solista koncertował z najlepszymi orkiestrami i dyrygentami świata, takimi jak Kurt Masur, Charles Dutoit, Valery Gergiev , Muhai Tang, Krzysztof Penderecki, Mścisław Rostropowicz, Andrey Boreyko, czy Dmitri Kitaenko. Jego znakomite występy podczas najważniejszych festiwali muzyki współczesnej, a także przyjaźń z takimi kompozytorami jak Penderecki, Meyer, Szymański, Tan Dun, Xenakis, Schnittke, Gubaidulina, Knaifel, Silvestrov, Ali-Zadeh, czy Kelterborn, przyniosły mu sławę znakomitego interpretatora muzyki najnowszej. Wiele dzieł napisanych specjalnie dla niego weszło na stałe do kanonu utworów wiolonczelowych.

Po debiucie dyrygenckim podczas Festiwalu Haydnowskiego w Wielkiej Brytanii, artysta kontynuuje karierą zarówno jako światowej sławy wiolonczelista, jak i dyrygent. Poprowadził m.in. English Haydn Festival Orchestra, Österreichisch-Slowakische Philharmonie, Moskiewską Orkiestrę Symfoniczną, Sinfonię Iuventus, Musica Viva z Moskwy, Gruzińską Orkiestrę Kameralną, Algarve Symphonie, czy Viva Cello Festival Orchestra. W latach 2014-2016, jako dyrygent i solista, był artystą-rezydentem Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina.

Z kolei w 2016 roku zadebiutował z Orkiestrą Filharmonii Rotterdamskiej podczas Cello Biennale w Amsterdamie, dokonując światowego prawykonania Koncertu wiolonczelowego Roba Zuidama. Szwajcarska telewizja stworzyła o nim dwa filmy dokumentalne: Ritratto a Monighetti oraz Monighetti: storie di famiglia. Artysta nagrywał dla wytwórni Erato, Harmonia Mundi, Orfeo, Wergo, DUX. Do najnowszych nagrań należą utwory Aleksandra Knaifla (ECM) oraz koncerty wiolonczelowe i menuety Haydna (DUX) – na obydwu albumach Monighetti występuje jako wiolonczelista i dyrygent – a także sonaty wiolonczelowe Beethovena nagrane z Pavlem Gililovem.

Jest dyrektorem artystycznym festiwalu Viva Cello w Szwajcarii oraz profesorem wiolonczeli w Akademii Muzycznej w Bazylei i w Escuela Superior de Música Reina Sofía w Madrycie. Wśród jego studentów są znakomici soliści: Sol Gabetta, Nicolas Altstaedt, Kian Soltani oraz Asier Polo.

Arto Noras (Finlandia)

Jest jednym z najwybitniejszych wiolonczelistów naszych czasów. Naukę gry na instrumencie rozpoczął w wieku pięciu lat. Mając lat osiem został uczniem prof. Yrjö Selina w Akademii im. Sibeliusa w Helsinkach. W latach 1962-64 uczęszczał na kursy mistrzowskie Paula Torteliera w paryskich konserwatoriach, gdzie uzyskał dyplom (Premier Prix) w roku 1964. Dwa lata później znalazł się w ścisłej czołówce uczestników Konkursu im. P. Czajkowskiego w Moskwie, który przyniósł mu międzynarodową sławę.

Arto Noras występuje regularnie z liczącymi się orkiestrami na całym świecie. Ma w swym repertuarze niemal wszystkie pozycje literatury wiolonczelowej. Jego dorobek to również liczne nagrania; jako ceniony kameralista grał już z najznakomitszymi instrumentalistami świata. Jest członkiem-założycielem Kwartetu Akademii im. Sibeliusa.

Arto Noras jest też organizatorem i dyrektorem artystycznym festiwalu muzycznego Naantali oraz pomysłodawcą International Paulo Cello Competition. Od 1970 roku jest profesorem wiolonczeli w Akademii im. Sibeliusa. Prowadzone przez niego kursy mistrzowskie oraz udział w konkursach wiolonczelowych w charakterze jurora przyczyniły się do rozwoju muzyki wiolonczelowej zarówno w Finlandii, jak i w wielu miejscach świata. Jest dyrektorem artystycznym Festiwalu Muzycznego w Naantali oraz Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego Fundacji Paulo (International Paulo Cello Competition).

Csaba Onczay (Węgry)

Csaba Onczay jest laureatem nagrody Lajosa Kossutha (nagroda najwyższej rangi przyznawana artystom węgierskim). Otrzymał także prestiżową nagrodę im. Bartóka-Pásztory w roku 2004, a także nagrodę im.F.Liszta oraz tytuł wybitnego artysty węgierskiego.

Csaba Onczay zdobył pierwszą nagrodę w konkursie im. Pablo Casalsa w Budapeszcie w roku 1973  oraz pierwszą nagrodą w konkursie im. Villa Lobosa w Rio de Janerio w Brazylii w 1976 roku.

Koncertuje w najbardziej prestiżowych salach koncertowych w Europie, Ameryce, Korei i Japonii. Brał udział w licznych nagraniach swoich wykonań dla radia i telewizji. Jego gra została także zarejestrowanych na wielu płytach(koncerty C.P.E. Bacha, Schumann, Lalo, Villa Lobosa, Dohnániego, a także wszystkie sonaty Beethovena oraz wszystkie suity Bacha na wiolonczelę solo).

Regularnie prowadzi warsztaty we Włoszech, Niemczech, Francji, Austrii, Szwajcarii, USA, Japonii oraz na Węgrzech. Występuję także często gościnnie jako solista oraz muzyk kameralny podczas światowych festiwali, m.in.: Festiwalu Pablo Casalsa w Prades, Festiwalu w Kronberg, Festiwalu Wiosennym w Budapeszcie, Festiwalu Beaumaris, w Bergamo, Festiwalu Wiosennym w Pradze, Festiwalu Gifu i i Festiwalu Ishikawy.

W roku 2001 Onczay pełnił funkcję profesora Konserwatorium Oberlina w latach 2006-2009 w Szkole Muzyki Jakobsa Uniwersytetu Indiana.

Csaba Onczay jest emerytowanym profesorem wiolonczeli w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Liszta w Budapeszcie, gdzie do dziś rezyduje.

Wolfgang Emanuel Schmidt (Niemcy)

Jeden z najwybitniejszych wiolonczelistów naszych czasów. Podczas studiów pod kierunkiem Aldo Parisota w Juilliard School w Nowym Jorku oraz Davida Gerngasa w Musikhochschule w Lubece zdobył pierwszą nagrodę w konkursach, m.in.: Narodowego Konkursu Muzycznego w Bonn, Konkursie im. Adama Cello w Nowej Zelandii, Międzynarodowym Konkursie w Bejrucie oraz w Markneukirchen w Niemczech. Otrzymał Grand Prix miasta Paryża w Międzynarodowym Konkursie im. Rostropowicza w czasach gdy głównym jurorem był Mścisław Roztropowicz. Zdobył także nagrodę w Międzynarodowym Konkursie im. P.Czajkowskiego w Moskwie oraz podczas Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego Leonarda Rose w USA.

Wolfgang Emanuel Schmidt występował w Europie, Rosji, Azji oraz USA jako solista z towarzyszeniem wielu prestiżowych orkiestr, takich jak np. Deutsche Symphonie z Berlina, Radiową Orkiestrą Symfoniczną Francji, Sinfonią Varsowią, Radiową Orkiestrą Symfoniczną Czech oraz Praską Filharmonią,
Orkiestrą Symfoniczną Tokyo oraz Orkiestrami Symfonicznymi Houston i Baltimore pod batutą wybitnych dyrygentów takich jak Charles Dutoit, Marek Janowski, Yutaka Sado, Gerd Albrecht, Rafael Frühbeck de Burgos, Jiri Belohlavek, Vassili Sinaiski, Eivind Gullberg Jensen, Andrey Boreyko, Hugh Wolff, Michael Sanderling, Gabriel Feltz, Fabrice Bollon and Markus Poschner.

Występował także w Philharmonic Hall w Berlinie, Filharmonii w Gasteig oraz Herkulessaal w Monachium, Alte Oper we Frankfurcie, Teatrze Champs Elysee, Teatrze Chatelet w Paryżu, Wigmore Hall w Londynie, Carnegie Hall oraz Alice Tully Hall w Nowym Jorku, Kennedy Center w Waszyngtonie, Rudolfinum w Pradze, Suntory Hall w Tokyo.

Jest oddany muzyce kameralnej, udało mu się wystąpić z tak wspaniałymi artystami, jak: Lang Lang, Christoph Eschenbach, Emanuel Ax, Gil Shaham, Nicolaj Znaider, Leonidas Kavakos, Kyoko Takezawa, Miriam Fried, Edgar Meyer oraz David Shifrin.
W latach 2000-2002 był członkiem Stowarzyszenia Muzyki Kameralnej w Lincoln Centre w Nowym Jorku i wraz z Jensem Peterem Maintzem współtworzy duet Cello Duello.

Jego pierwsza płyta dla Sony Classical French Impressions nagrana została w 2001 roku a zaraz po niej powstała kolejna zawierająca koncerty wiolonczelowe Schumanna i Elgara (2004, 2009).

W 2013 roku otrzymał nagrodę Preis der Deutschen Schallplattenkritik oraz Diapason d’Or za nagranie kwartetu fortepianowego Carla Marii von Webera (wspólnie z Isabelle Faust, Borisem Faustem oraz  Alexandrem Melnikovem).

Obecnie Wolfgang Emanuel Schmidt pełni funkcję profesora w The Liszt School of Music Weimar, the University of the Arts Berlin and at the Kronberg Academy. Gra na wiolonczeli wykonanej przez Matteo Goffrillera. Wiolonczela ta należała wcześniej do Hugo Beckera.

Szukaj w serwisie